از سالن های تئاتر تا سالن های ورزشی/عشق کلیدواژه زندگی احمد پورعبداله

گلبرگ تبریز.طاهر خیری.مسیر زندگی هنری و ورزشی اش پر فراز و نشیب است.ایفای نقش در تئاتر را به صورت حرفه ای از سال 46 شروع کرد و تا سال 63 ادامه داد.عشق و علاقه او اما معلمی بود و پرورش دانش آموزان.به دلایلی از دبیری پرورشی استعفا داد و مربی ورزش شد.سنگ اندازی ها او را ناامید نکرد و هرگز دلسرد نشد.

احمد پور عبداله به اندازه سال های عمر پربارش تجربه اندوخته است.هم دستی بر هنر تئاتر دارد و هم مربی ورزشی در رشته های مختلف بوده است.رزومه او در این رشته هنری لیست بلندبالایی از ایفای نقش و کارگردانی در تئاترهای مختلف و شرکت در جشنواره های هنری را نشان می دهد.

او به همراه هنرمندان دیگر این عرصه از جمله خسرو پایاب، مهدی لزیری، منصور حمیدی، دارا علی آّبادی در آئین اختتامیه بیست و نهمین جشنواره تئاتر استانی آذربایجان شرقی با اهدای نشان ویژه ی تئاتر تجلیل شدند.

تب، حادثه درویشی، نقاب داران آب، بازی آدمها، سارای، قفس، راهبه، پاتوق و رویای یک مادر از جمله تئاترهایی بودند که او در آنها ایفای نقش کرده است و یا در تئاترهایی از جمله ضیافت، گذر لوطی، قوچ شایسته قربانی است کارگردانی کرده است. البته این هنرمند در فیلم های کوتاه و بلند مانند حدیث خونین و پرنده سفید بازی کرده است.

این هنرمند پیشکسوت علاوه بر بازیگری و کارگردانی در تئاتر و سینما طی دهه 50 به مدت سه سال نیز در هنرستان های میرک و اقبال آذر کلاس های بازیگری برگزار و شاگردانی زیادی تحویل جامعه هنری تبریز داده است.

پیشکسوت تئاتر می گوید: بارها به سالن های تئاتر رفته ام و بازی هنرمندان را تماشا کرده ام حتی اگر تئاتر ضعیفی هم بودند باز بازیگرانش را تشویق می کردم.

سال 1329 در شهرستان اهر به دنیا آمد.تولدش مصادف با فوت پدر به دلیل بیماری تیفوس بود.تا پنجم ابتدائی در اهر تحصیل کرد اما مادرش می خواست دو فرزندش به دانشگاه بروند.به همین خاطر خانه و مغازه شان را فروختند و با خانواده به تبریز آمدند.

احمد پورعبداله ادامه می دهد: بعد از مهاجرت به تبریز ششم تا دوازدهم را در مدرسه دهخدا تحصیل کردم و سپس دیپلم گرفتم.بلافاصله از چند جا برای استخدام تماس گرفتند اما من دلم می خواست معلم شوم.رفتم دانشسرا تا اینکه معلم شدم.دو سال در مرند معلم بودم.چون مادرم تنها بود نامه انتقال به تبریز نوشتم و با موافقت مسئولان آموزش و پرورش به تبریز برگشتم.همسرم نیز معلم بود و با ایشان در مسیر تبریز به مرند آشنا شدم.سال 53 بود که دبیر پرورشی شدم.

همزمان با ایفای نقش معلمی نشریه ای هم با نام حضرت علی(ع) منتشر کردم و همچنین ورزش تنیس روی میز نیز می کردم.مقام نیز آوردم. بعد به پیشنهاد آقای پایه گذار در هندبال،بسکتبال و تنیس آموزش دیدم و کلاس های داوری این رشته ها شرکت کردم.مربی هندبال شدم رفتم پیش آقای گهرخانی در باغشمال و در خواست کردم مربی نوجوانان استان شوم.البته فعالیت در تئاتر بیشتر وقتم را می گرفت و وقتی برای ورزش نمی ماند اما در دوران فعالیت مربی گری هندبال تیم آذربایجان شرقی را به مدت 4 سال به مسابقات کشوری بردم و یک بار به مقام چهارم رسیدیم.

وی یادآور می شود: سال 68 دبیر ممتاز آموزش و پرورش شدم و 10 هزار تومان جایزه گرفتم.در مدارس مختلف تبریز از قبیل آذرآبادگان،شهید دباغی،باقر صدرو تختی دبیر و مربی ورزش بودم.اکنون علاوه بر بازی بسکتبال، والیبال و هندبال داوری و مربی گری این رشته ها را انجام می دهم. پس از سالها دبیری و آموزش در رشته های مختلف ورزشی سرانجام در سال 79  بازنشسته شدم.

75 ساله است اما کم پیش آمده که بیمار شود.نه فشار خون دارد و نه قند.می گوید: یک بار چکاپ کردم و همه 19 آزمایش ام منفی شد.مراقب غذا خوردنم هستم و می دانم چه چیزی باید بخورم و چه چیزی نه.ورزش هم که روزانه و به دفعات انجام می دهم.معمولا حدود 5 ساعت در شبانه روز می خوابم و اغلب شب ها مطالعه می کنم.

توصیه می کند مردم مراقب غذا خوردن خود باشند قند و نمک و نوشابه و روغن مصرف نکنند و حداقل روزی 20 دقیقه پیاده روی تند انجام دهند. مردم باید مراقب غذایشان باشند و بدانند که چه چیزی می خورند.میوه زیاد بخورند بهتر است شام نخورند و به جای آن سالاد یا سوپ میل کنند تا سالم بمانند.

مطالعه جز جدایی ناپذیر پورعبداله است و روزانه 5 ساعت کتاب می خواند.می گوید: 16 میلیون تومان حقوق ماهیانه بازنشستگی ام است اما حدود یک و نیم میلیون در ماه کتاب می خرم و می خوانم.از خورد و خوراکم کم می کنم و کتاب می خرم نه اینکه وضع مالی ام خوب باشد.بارها کتابهایم را به دیگران امانت داده ام اما خیلی ها هنوز تحویل ندادند دنبال هم نکردم همین که باعث می شوم کتاب ها خوانده شوند برایم کافیست.

وی تاکید می کند اگر ملتی کتاب نخواند تجربه های تلخ را تجربه خواهد کرد.می گوید: 4 جلد از کتاب 17 جلدی تاریخ طبری را خوانده ام و بیشتر کتاب های موریس مترلینک و جورج اور ول را هم مطالعه کرده ام.

این هنرمند پیشکسوت به جوانان توصیه می کند کتاب بخوانند و وقت خود را بی جهت صرف گشت و گذار در فضای مجازی نکنند.چون کتاب دوست بی منت است.