“عابد تبریزی” شاعر شور و شعور

گلبرگ تبریز. طاهر خیری. استاد محمد عابد خیابانی مشهور به عابد تبریزی فرزند حسین از شاعران معاصر ایران زمین است که در عرصه ی عرفان و ادب هنرمندی نامدار سخنوری ساحر بیان و از کودکی حافظ قرآن و آگاه به معارف اهل بیت عصمت و و طهارت علیهم السلام بود.

او در مطه ی خیابان شهر تبریز به سال ۱۳۱۴ خورشیدی در یک خاندان مذهبی دیده به جهان گشود. پدر بزرگوارش مشهور به مولانا که در شعر «یتیم» تخلص میکرد در هر خود از نخبه ی شاعران و قدوه ی عارفان بود عابد از همان دوران کودکی با به پای ش که معروف به فضل و تقوا بود. رشد و نمو کرد و با هوش سرشاری که داشت. از ما پدر، آن چه مورد نیاز بود آموخت و به همین ترتیب، اولین استاد وی پدرش گردید.

عابد تبریزی در ایام جوانی در حوزه ی علمیه ی تبریز به تحصیل علوم دینی پرده و با مطالعه ی کتابهای اسلامی و آثار بزرگانی چون مولوی ، سعدی ، حافظ و استاد شعر و ادب و معارف اسلامی گردید . وی در اکثر علوم اسلامی دانشمندی صاحب نظر و استادی توانا بود و با بزرگانی چون علامه ی جعفری، دکتر مرتضوی، دکتر خیام پور آیت الله سلطان القرانی و… مراوده ی علمی و ادبی داشت. وی بیست و یک ساله بود که پدر بزرگوارش به رحمت ایزدی پیوست و او مسئولیت معاش خانواده را به عهده گرفت.

چندی در بازار تبریز مشغول کار گردید و سپس در سال ۱۳۴۴ (ه . ش) کارمند رسمی بانک تجارت شد و بعد از ۳۰ سال خدمت صادقانه بازنشسته گردید. وی علاوه بر تربیت شاگردان بزرگی چون: حاج فیروز زیرک کار، محمد صدیق، علی حاجی بلند، جمشید علیزاده، محمد علی فرز بود. یحیى فغانی سیروس باغبان حسین حسنی، حیدر خسروشاهی عباس شب خیز و ده ها بزرگوار دیگر آثار بسیار ارزشمندی در چهار مجلد با عنوان های ماه در محاق مهر در شفق ستاره ی سحرگاهی و دیوان اشعار از خود به یادگار گذاشته است.

یادنامه ی وی با عنوان عابد خلوت نشین توسط انتشارات ستوده در تبریز به چاپ رسیده است. سرانجام آن شاعر بزرگ اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام در چهاردهم آذرماه سال ۱۳۸۵ ه. ش) در شهر تهران جان به جان آفرین تسلیم کرد. کر پاکش را به تبریز انتقال دادند و پس از تشییع باشکوهی در قطعه ی صدیقین رحمت به خاک سپردند.