تمدید شوراها، پیمانکاری سیاسی یا عبور از مردم سالاری!

گلبرگ تبریز. احد نقش شور. پافشاری سرسختانه نمایندگان مجلس بر موضوع تداوم شورانشینی اعوان و انصار طیفی شان در پارلمان های به اصطلاح شهری و روستائی، درحالی مدت ها وقت و انرژی کشور و ارکان تصمیم ساز را گرفت که کاملا مشخص بود، بازیگران هر دو سوی داستان تمدید عمر شوراهای ششم، در اتحادی مشکوک، عزم خود را برای حال دادن به همفکران طیفی و سیاسی حداقلی شان جزم کرده اند!
بهارستانی های پرمدعا، درحالی بدون نظرخواهی از مردم، بر اضافه کردن یک سال به “عمر بی خیر و برکت” شوراها پافشاری کرده و این موضوع را نیز مصوب کرده اند که اساسا مردم، ولو بخش حداقلی از شهروندان ایرانی، شوراهای فعلی را، صرفا برای مدت 4 سال برگزیده اند و دیگر شهروندان، این حق را داشتند و دارند تا در زمان مقرر و انتخاباتی جدید، با حضور چهره ها و کاندیداهای جدیدتر، تصمیمی دیگر برای آینده شهروندی و امورات شهری و روستائی شان در اتمسفر حکمرانی بگیرند.
اصرار طیفی، سیاسی نمایندگان، از جمله هر 5 نماینده تبریز، برای فراهم کردن فرصتی یک ساله به نفع همفکران شورایی و شهرداران نزدیک به خود در مدیریت های شهری، به ویژه کلانشهرها درحالی از بستر قانون گذاری به ظاهر مردم مدارانه؛ اما جناحی محقق گردید که همین خوش خدمتی به ظاهر قانونی نمایندگان، دست کم برای یک سال آینده، میدان تصمیم گیری و سیاست گذاری های شهری، مالی، پروژه ای و هزاران تصمیم و سیاست گذاری ریز و درشت شهری را، هم در ید قدرت جریانی خاص که دستاورد و کارنامه ای قابل دفاع نیز ندارند، نگه خواهد داشت و هم، خواهد توانست، مسیر انحرافی جدید را در دایره مدیریت های شهری کشور به وجود آورد!
این که چه توافق و تفاهمی پشت پرده این فشارها، اصرارها، جدل ها و رفت و برگشت های مصوبه تمدید یا عدم تمدید عمر شوراهای فعلی وجود دارد و کدام جریان ها و پیمانکاران سیاسی، عمرانی، در اتحادی مرموز، به دنبال تداوم برنامه های نیمه تمام خود هستند، موضوعی است که به زودی، پیرامون ابعاد، بازیگران، اهداف، جزئیات و لابی های درون و بیرون مجلس این مصوبه، مطالب جدیدی منتشر خواهد شد!