«سرمایه‌داری پزشکی»؛ رنج مضاعف بیماران!

گلبرگ تبریز. احد نقش شور. این روزها بسیاری از بیماران و خانواده‌های آنان، آرزوی مرگ را، بیش از درمان و بهبودی، زیر لب و در دل زمزمه می کنند، مافیای بهداشت و درمان همچنان یکه تازی می‌کند و هیچ کس قدرت و جرات برخورد با تاجران سلامت و کاسبان درمان را ندارد.

با وجود وعده‌های دهان پرکن مسؤولان وزارت بهداشت و بخشی از بدنه دولت و نظام تصمیم گیری کشور در خصوص بهبود وضعیت خدمات رسانی در نظام سلامت، بهداشت و درمان، متاسفانه همچنان شاهد بلاتکلیفی بیماران و خانواده‌های آنان در گرداب کمبود دارو، هزینه های سرسام‌آور درمان، ویزیت‌های سلیقه‌ای، نوبت‌دهی‌های طولانی مدت برای بیماران و جولان سرمایه‌داری پزشکی و حکمرانی خودکامه برخیپزشکان در نظام سلامت و بهداشت و درمان کشور هستیم!

این روزها و در ایامی که همچنان فشار اقتصادی و مشکلات معیشتی متعدد و متکثر بر شانه‌های مردم سنگینی می کند، از قحطی و گرانی دارو، به ویژه داروهای بیماران خاص تا زیر میزی ها و دریافت های نقدی ویزیت، حالا رسیده ایم به رفتارهای فرعون‌مآبانه برخی پزشکان متخصص و فوق تخصص که هر جور حساب کنید، روابط و ساز و کارهای خدماتی و شغلی آن ها، بیش از آن که تابع نظام سلامت و مسؤولیت‌های مدنی باشد، تابع نظام سرمایه داری و زرسالاری مافیایی است.سنگینی هزینه‌های درمان و بیماری را، کسانی بهتر درک می کنند که سال هاست با درد و رنج ناشی از مریض داری و هزینه های گزاف و کمرشکن درمان دست و پنجه نرم می کنند.پر واضح است، وقتی سیاست‌گذاران حوزه بهداشت، درمان، پزشکی و دارو، در زمره ذی نفعان همین حوزه مافیایی هستند، نتیجه اش عمق فاجعه‌ای است که امروز در حوزه سلامت حاکم شده و بیماران و خانواده‌های آنان را به مسلخی به نام جدال با مرگ و زندگی کشانده است.سال‌هاست در حوزه بهداشت و درمان، رویه غالب این شده که مریض شدن و افزایش روزافزون تعداد بیماران، چندان اهمیت ندارد، از این رو سیاست گذاران، به جای پیشگیری، همواره به دنبال افزایش بودجه های درمان هستند، چون قرار است این بودجه به جیب عده ای مشخص برود.

فاجعه زمانی عمیق تر می‌شود که بدانیم، سیاست‌گذاران حوزه درمان در مجلس، سازمان های بهداشتی و درمانی، نظام پزشکی و حتی 3 هزار مدیر ارشد و عادی شاغل در وزارت بهداشت، همگی پزشک هستند و این معادله ای چند‌مجهولی است که هیچ راه حلی برایش نمی توان تراشید!البته که باید، با احترام و تکریم، حساب پزشکان خیر و محترمی را که به صورت خودجوش و تحت آموزه های اخلاقی و دینی، خدمات خیریه به بیمارانشان ارائه می دهند و گمنامانه ایفای نقش می کنند از این قبلیه جدا کرد!

متاسفانه مافیای دارو، درمان، خدمات بیمارستانی، پیراپرشکی، بالینی و هزار و یک خدمات دیگر مرتبط با مساله مهم سلامت و درمان بیماران، امروز در کشور، جولان کاسب‌کاری و تجارت مرگ و زندگی با جان بیماران می کنند و هیچ نظارتی نیز بر فعالیت این شبکه مافیایی وجود ندارد!

بیمارستان‌ها که از کاربری‌های ملی و عمومی بهره مند شده و با ثمن بخس زمین های ملی و دولتی را تصاحب کرده اند و باید خدمات رایگان یا حداقل ارزان به مردم ارائه دهند، همچون یک بنگاه اقتصادی، در حال مکیدن ته مانده دار و ندار بیماران و خانواده هایی هستند که قرار بود تنها رنج مریض‌داری را تحمل کنند!در حوزه حقوق بیماران، بعد از درمان و عمل‌های جراحی منجر به قصور و تقصیرهای پزشکی نیز، وضع بدتر از همه حوزه های مذکور است، پزشکان مقصر که با تشخیص، درمان، جراحی و مراقبت های غلط باعث ایراد آسیب های جبران ناپذیر بر جسم و جان بیماران می‌شوند، از مصونیت و روئین تنی ویژه‌ای برخوردارند و ذی‌نفعان و همکاران آنان در شوراهای حل اختلاف و دادسرای پزشکی، به راحتی، با کم اهمیتی به حقوق بیماران آسیب دیده، پرونده های شکایت را بی هیچ پاسخگویی، به نفع همکاران پزشک خود مختومه می کنند!

به نظر می‌رسد، تا زمانی که حصار بسته و مافیایی بهداشت، درمان، پزشکی و سلامت کشور، شکسته نشود و آب رفته به جوی بازنگردد، جان و مال و امنیت و روان به هم ریخته مردم، در هزارتوی این شبکه مافیایی، وجه‌المصالحه خوی قلدرمآبانه بخش بزرگی از جامعه پزشکی خواهد بود.این روزها بسیاری از بیماران و خانواده‌های آنان، آرزوی مرگ را، بیش از درمان و بهبودی، زیر لب و در دل زمزمه می کنند، مافیای بهداشت و درمان همچنان یکه تازی می کند و هیچ کس قدرت و جرأت برخورد با تاجران سلامت و کاسبان درمان را ندارد.