مدیریت بیمار اقتصاد فامیلی

گلبرگ تبریز. سعید جلوه گری. یکی از بزرگترین مشکلات و معضلات موجود در اقتصاد و مدیریت کشور ، فامیلی بودن آن است . بازار ، کارخانجات ، ادارات و نهادها و سیستم های نظارتی و مدیریتی و معاونتی آنها فامیلی و خانوادگی اداره می شوند .
من به نوعی چنین مدیریت هایی را ” مدیریت های کوتوله ” نیز می نامم که از تازگی و نوآوری و علم و مدرنیزاسیون فراری هستند و هراس دارند .
در چنین مدیریت هایی دانایی و توانایی جا ندارند . مهم نزدیک بودن و رابطه های سببی و نسبی است و اعتماد و اطمینان از این طریق ایجاد می گردد و خلاقیت نیرو در برابر ضعف ادراک و سواد فامیلی پشیزی ارزش ندارد .
به همین خاطر کارخانه ها و بازار و اقتصاد کشور دچار ویرانی و نخوت و سستی پیش از مرگ میشوند .
اقتصاد ایران نیز دچار همین بیماری است . برادر ، پدر ، مادر و خواهر و زن یا شوهر معتمدان مدیران شده اند و سیاست خانوادگی اکثر آنها باعث عدم رشد و ارتقای کیفی و توسعه و گسترش شده است . خلاقیت و نوآوری جای خود را به دلالی و مونتاژ و وابستگی و مدیریت یا ” اقتصاد بقالی ” داده است و به همین خاطر هیچ کارخانه و اداره و سازمانی نمی تواند در عرصه بداعت و تازگی عرض اندام کند .
پشت سر هم کارخانه ها ورشکسته می شوند و پیاپی مدیریت ها به بن بست می رسند . سرمایه ها در فضای رانت و واسطه ها و اعضای خانواده به هرز رفته و بازار نیز در این شناوری های گیج کننده به سمت انقراض و انهدام پول وسرمایه و رشد حرکت می کند .
تورم و گرانی و دلالی را همین مدیران فامیلی پرورش داده و نظام اقتصادی کشور را به سوی تصمیمات پامنبری و تسبیح و سلام و صلوات سوق داده اند که با یک انشاالله و ماشاالله شاید تحول و تحرک و تازگی ایجاد کنند !
مدیران ما سواد و اطلاعات و آگاهی بروز شده ندارند و هرگز تمایل به فراگیری را نیز در خود نمی بینند .
مدرک های مدیریتی ملاک نیستند که در بازار سنتی ایران بیسوادان زیادی هستند و بودند که بدون مدرک و تحصیلات دانشگاهی بازار و اقتصاد ایران را می چرخاندند .
* ( عالی نسب نمونه بارز چنین افرادی بود ) .

این روزها باید که تفکر فامیلی را از اقتصاد و مدیریت کشوری حذف کنیم تا شاهد ارتقای اندیشه و آفرینش تفکرات نو و شایسته در کشور باشیم