جایگاه ائمه اطهار در اشعار شهریار

بهروز ممی زاده

حضور ائمه اطهار در شعر استاد شهریار نه‌تنها پررنگ، بلکه سرشار از عشق، معرفت و باورهای عمیق مذهبی است. او با زبانی لطیف و بیانی شاعرانه، سیمای نورانی اهل بیت را در قالب‌های مختلف شعری بازتاب داده و به‌ویژه در مدح امام علی (ع)، امام حسین (ع) و دیگر امامان، آثار درخشانی خلق کرده است.

جلوه‌های ائمه اطهار در شعر شهریار

عشق به امام علی (ع)
شهریار بارها امام علی را با صفاتی چون عدالت، شجاعت، و نور الهی ستوده است. در اشعارش، علی (ع) نه‌فقط یک امام، بلکه مظهر حقیقت و انسان کامل است.

سوگ‌نامه‌های عاشورایی
در رثای امام حسین (ع)، شهریار با زبان سوزناک و حماسی، واقعه کربلا را به تصویر کشیده و حرارت عشق حسینی را در دل مؤمنان زنده نگه داشته است. او از «حرارت در دل مؤمنین» سخن می‌گوید که هرگز سرد نمی‌شود.

مضامین عرفانی و دینی
اشعار شهریار سرشار از مضامین توحیدی، دعا، شکر، استغفار و امید به رحمت الهی است. او گاه با زبان دعا و گاه با زبان سوگ، به اهل بیت متوسل می‌شود و از آنان مدد می‌طلبد.

زبان ترکی و فارسی در خدمت اهل بیت
شهریار در منظومه‌هایی چون «حیدربابا» نیز با زبان ترکی آذربایجانی، عشق و ارادت خود را به اهل بیت ابراز کرده و این پیوند فرهنگی-مذهبی را به زیبایی به نمایش گذاشته است.