نوشیدن قهوه خوبه یا بد؟

دکتر کاران راجان، متخصص سلامت روده، به نیویورک‌پست گفت آهن به وضوح تحت تأثیر قهوه قرار می‌گیرد. قهوه سرشار از پلی فنول‌ها، آنتی‌اکسیدان‌های قدرتمندی است که در برابر استرس اکسیداتیو محافظت و با التهاب مبارزه می‌کنند. برخی از انواع پلی فنول‌ها می‌توانند در دستگاه گوارش به آهن متصل شوند و جذب آن را دشوارتر کنند. راجان افزود: «اگر آهن مصرف می‌کنید، مطمئن شوید که حداقل یک تا دو ساعت قبل از نوشیدن قهوه آن را مصرف می‌کنید.»

مصرف قهوه ممکن است به دلیل اتصال پلی‌فنول‌ها به این ماده معدنی، جذب روی را کمی کاهش دهد. راجان می‌گوید: «این اثر وابسته به دوز و زمان مصرف است و معمولا برای افرادی که رژیم غذایی غنی از روی دارند، ناچیز است.» غذا‌های غنی از روی شامل صدف، گوشت قرمز، مرغ، غذا‌های دریایی، بادام هندی، بادام، دانه کدو تنبل، عدس، نخود، لوبیا، غلات کامل، لبنیات و تخم‌مرغ است. بهتر است مکمل‌های روی را جدا از قهوه مصرف کنید.

کلسیم

قهوه اثر کمی بر جذب کلسیم دارد، عمدتا به این دلیل که کافئین باعث افزایش دفع کلسیم از طریق ادرار می‌شود، اما جذب را به طور کامل مسدود نمی‌کند. تخمین زده می‌شود که با هر فنجان قهوه حدود ۵ میلی‌گرم کلسیم از دست می‌رود. بنابراین، ممکن است لازم باشد مکمل خود را مصرف کنید و یک یا دو ساعت قبل از نوشیدن قهوه صبر کنید تا جذب بهبود یابد.

منیزیم

قهوه به‌طور قابل‌توجهی جذب منیزیم را مختل نمی‌کند، اما کافئین ادرار را افزایش می‌دهد. این اثر ادرارآور می‌تواند منجر به از دست دادن منیزیم شود، به خصوص با مصرف زیاد کافئین. پس بهتر است منیزیم را در اواخر روز (مدت زمان مناسبی پس از قهوه) مصرف کنید، اما قهوه کاملا ممنوع نیست.

ویتامین‌های گروه B

کافئین به‌طور قابل‌توجهی جذب اکثر ویتامین‌های گروه B را مختل نمی‌کند. با این حال، کافئین می‌تواند از دست دادن برخی از ویتامین‌های گروه B در ادرار، به ویژه ویتامین B۱ را افزایش دهد. ویتامین B۱ کربوهیدرات‌ها را به انرژی تبدیل می‌کند و از سلامت اعصاب، عضلات و قلب پشتیبانی می‌کند. اثر ادرارآور کافئین مشکل بزرگی نیست، مگر اینکه کسی ویتامین B۱ خیلی کم یا کافئین خیلی زیاد مصرف کند.