ضرورت بازتعریف معیارهای عضویت در شورا؛ عبور از بن بست ناکارآمدی با اعضای جامع الشرایط و چند مهارتی

گلبرگ تبریز. امروزه اداره شهرها خصوصا در یک کلانشهر چون تبریز، دیگر با نگاه‌های تک‌بعدی و خطی امکان‌پذیر نیست.
مسائل شهری روزبه‌روز پیچیده‌تر، تخصصی‌تر و به‌هم‌پیوسته‌تر شده‌اند؛ به‌گونه‌ای که تصمیم‌گیری درست درباره آن‌ها نیازمند افرادی است که علاوه بر تخصص، از تجربه، شناخت و توانایی کافی در حوزه‌های مختلف برخوردار باشد.

شورای شهر، کانون اصلی‌ سیاست‌گذاری و نظارت بر امور شهر است و اعضای آن موظف است درباره موضوعات متنوعی از جمله:
عمران و شهرسازی، اقتصاد و توسعه، حمل‌ونقل و ترافیک، خدمات شهری، بودجه و مسائل مالی، محیط زیست، امور فرهنگی و اجتماعی، سلامت، آموزش و دیگر مسائل مرتبط با زندگی شهروندان تصمیم‌گیری و نظارت کنند.
طبیعی است که در چنین جایگاهی و با چنین پیچیدگی و تنوع موضوعات، داشتن تجربه یا تخصص صرفاً در یک حوزه، برای ایفای کامل این مسئولیت کافی نباشد.

افزایش درجه پیچیدگی و تخصصی تر شدن امور، باعث شده صاحبنظران علم مدیریت نوین هم، تربیت نیروهای چندمهارتی و استفاده از نیروهای جامع الشرایط در راس سازمان ها و مراکز تصمیم گیری را ضروری و مهم بدانند.
در همین راستا، خرد جمعی حاصل از تجارب ناموفق قبلی و نگاه علمی روز، معتقد است اعضای شورا باید از ویژگی جامع‌الشرایط بودن برخوردار باشند؛ یعنی در کنار تخصص اصلی خود، تجربه‌های متنوع اجرایی، شناخت اجتماعی، قدرت تحلیل و درک مسائل مدیریتی و توانایی تصمیم‌گیری در حوزه‌های مختلف را نیز داشته باشند.

مردم از شورای شهر انتظار دارند نمایندگانی در این جایگاه مهم و استراتژیک حضور داشته باشند که بتوانند مسائل مختلف شهر را به‌درستی و بطور کامل درک کنند، میان موضوعات گوناگون ارتباط چندوجهی برقرار کنند و در زمان تصمیم‌گیری، موضوعات را به‌صورت جامع ببینند.

هرچه قدر اعضای شورا از نظر مهارتی و تجربی پخته‌تر و چندبعدی‌تر باشند، امکان تصمیم‌گیری دقیق‌تر، نظارت مؤثرتر و پیگیری بهتر مطالبات مردم نیز بیشتر خواهد شد.

از این منظر، چندمهارتی و جامع الشرایط بودن اعضای شورا نه یک امتیاز جانبی، بلکه یک ضرورت برای اداره بهتر شهر است.

✍بابک محمدزاده/پژوهشگر توسعه