«ایرانمرد» ما و تعظیم دیپلمات‌های جهان!

گلبرگ تبریز. احد نقش شور: خاص‌ترین آئین وداع، تعظیم و تکریم جهانی، نصیب پیکر مطهر رهبری شد که تا آخرین نفس، بر سر آرمان مبارزه با نظام سلطه و تسری و تکثیر روح آزادگی و عزت در بین ملت‌های آزاده جهان استوار ماند و ایستاده شهید شد.‌

امروز در مصلای امام خمینی (ره) تهران، جهان به تعظیم و تکریم بزرگمرد بی تکراری قامت بست که حرمت و عزت ابدی را از همین ثبات قدم و اندیشه ناب دینی، سیاسی و جهانی اش دارد. امروز، دیپلمات های جهان، در برابر عظمت و شانیت عالی‌ترین “ایرانمرد” ما، بزرگ رهبر دینی و سیاسی دنیا، تعظیم کردند و نشان دادند که “او”، بی‌دلیل عزیز کرده خدا و ملت نبود و نیست.

در خلال تماشای صحنه‌های حسرت‌بار؛ اما غرورانگیز ادای احترام و تعظیم مقامات و دیپلمات‌های ارشد جهانی و منطقه‌ای به پیکر مطهر و مبارک قائد شهیدمان، ناخواسته جمله معروف آن شهید سعید که می‌فرمود؛ “من دیپلمات نیستم؛ من انقلابی‌ام”، در ذهنم بالا و پائین می‌شد، جمله پرمغز و عجیبی که شاید، امروز و با تماشای تعظیم و تکریم دیپلمات ها در پیشگاه یک رهبر انقلابی، بشود معنایش را فهمید و درک کرد.

آن قدر حرمت و عزت و شانیت دارد که حتی دشمنان قسم خورده اش نیز معترف به عظمت، هوشمندی و بزرگی اش بودند، چه برسد به مردم و مسؤولان کشورهای دوست و همسایه، کابوس بلافصل دشمنانش بود و همزمان، ملجاء ملت های بیدار و آزاده؛ یک انقلابی تمام عیار که در دوران حیات و حتی مماتش، حرمت داشت و دارد و چه غرورانگیز است تماشای تعظیم و سر فرود آوردن دیپلمات‌های جهان مقابل، پیکر مطهر و تابوت انقلابی ترین رهبر تاریخ و خانواده شهیدش!

داشتم به این فکر می‌کردم که چگونه می‌شود مرگ سرخ و شأن شهادت دردانه‌ای چون او، یک ملت و جهان را به میدان فخرفروشی جهانی بکشاند، چگونه می‌شود دردانه ما، تنها رهبر جهان شود که تعظیم و تکریم مقامات جهان و منطقه، واقعی‌تر و از سر اعتقاد و عشق به انقلابی‌ترین رهبر معاصر جهان می نماید و به راستی، چگونه می‌توان به این راحتی، دل از عزیز دردانه ای کند که هنوز احترام می خرد، تکریم می‌شود، عزیز است و دانشمندترین رهبر دینی جهان به شمار می‌رود.