مرگ ایستاده درختان؛ قربانیان بتن‌ گرایی تبریز

گلبرگ تبریز. در گذر همه روزه مان از مسیر چایکنار، جوی روان را از میان نرده ها می بینیم. زباله های تلنبار شده در قدم به قدم این چای راه تاریخی تبریز، نگاه را می آزارد ولی همین که آب جریان دارد و «چای» به راه است و «گول» ها پر آب، جای شکرش باقی است. در این ماه هایی که خون ها بر خاک وطن ریخت، نعمت خدا بارید تا غم را از دل ها بشوید و خون را از خاک ها اما…
تبریز در طول تاریخ با عزت اش همواره کهن‌الگوی سر سبزی در سر ایران بوده ولی مدت هاست شاهد تماشای تراژدی آرام و موزیانه ای است که در رگ‌های فضای سبزش جریان دارد. پیش تر بار ها از درختان پوسیده پارک ها، ریشه های خشکیده معابر، عدم آبیاری صحیح فضای سبز شهری و قطع درختان چند ساله و نابودی بی خبر فضاهای سبز نوشتیم و گفتیم و دیروز ظهر، دیدن مرگ درخت استواری در مسیر چایکنار، داغ همه خبرها و گزارشات و انتقاداتی که نوشتیم و در جلسات بیان داشتیم و بی نتیجه و بی توجه رها شدند، تازه کرد؛ درختی که دهه‌ها همنشین عبور «چای» و شاهد تغییر فصل‌های این باغ شهر بود ولی دیگر تاب ایستادن نیاورد.
درختی که بی‌صدا از ریشه بیرون شد و بر شانه‌ی هم‌نوعان اش جان داد… دیدن این صحنه برای همه رانندگانی که مسیر همه روزه شان از کنار آن درخت می گذشته، بیش از آنکه یک حادثه ناراحت کننده باشد، فریادی از سر درد، برای این وضع موجود بر می آورد.
این سقوط، حکایت تنه های رنجور و ریشه‌هایی است که در باغ‌شهر تاریخی تبریز، در سایه سنگین توسعه‌های بی‌محابا، به حال خود رها شده‌اند. گویی تبریزمان، در پی قد کشیدن سازه‌های بتنی و گسترش بی‌امان شهرهای جدید بی روح و ابرپروژه های بی پایان، ناچار است اصالت سبز خود را از یاد ببرد و مثل شعار زدگی های همیشگی، دلش را به عنوان شعاری « تبریز، یکی از پایتخت های محیط زیست کشورهای آسیایی» خوش کند!
درحالی‌که قامت ساختمان‌ها روزبه‌روز در سایه مبارک کمیسیون ماده ۱۰۰! دراز تر می شود ، تنه درختان کهنسال شهر، در بی‌توجهی و ساده انگاری متولیان فضای سبز، پوسیده می شوند تا نهایتاً مرگی ایستاده، سرنوشت محتوم هویت گیاهی شهر ما شود.
آیا وقت آن نرسیده است که شهرداری تبریز، دست از ستایش استخوان‌بندی‌های سرد و سنگی و ابر پروژه های بی پایان خود بردارد و نبض حیات تبریز را در ریشه‌های بیمار درختان شهر جستجو کند؟
تا دیرتر نشده، باید برای این مرگ‌های ایستاده چاره‌ای اندیشید و بحث گیاه پزشکی به موقع این درختان سال دار را خیلی جدی پیگیری کرد، پیش از آنکه میراث سبز ما از تبریز، خاطره‌ای محو از باغ‌هایی باشد که به خاطر سهل انگاری و بی توجهی مسئولین وقت، نفس‌شان بریده شد.

به قلم فائزه بنی نصرت