خبرنگاری جنگ”؛ رقابت برای خبرسازی یا خبررسانی هوشمندانه؟

گلبرگ تبریز. احد نقش شور. اگرچه این روزها به هر دلیلی، روایت اول و عنصر اطلاع یابی در شرایط جنگی، برای قاطبه اهالی رسانه، تقریبا از دسترس خارج است، با این حال، نمی توان و نباید از ماموریتی به نام هوشیاری در انتشار اخباری که آرامش و امنیت روانی جامعه را هدف قرار می دهند، غافل شد.

🔹️روزنامه نگاری بحران، خاصه “روزنامه نگاری جنگ”، نه میدان رقابت و چشم و هم چشمی برای خبرسازی های خودتفسیرانه است و نه میدانی برای شاخ و شانه کشیدن های زیرپوستی در فضای حرفه ای رسانه ای، حتی عرصه انتشار اخبار و گزارش های عجولانه و شتاب زده ای هم تلقی نمی شود که تحت تاثیر هیجانات شخصی فلان خبرنگار یا سازمان رسانه ای، بعضا، به انحراف افکار عمومی، برهم خوردن امنیت روانی جامعه، بازتولید نگرانی ها و خدشه به آرامش عمومی منتهی شود.

🔹️اگرچه عنصر “اطلاع یابی” و دسترسی رسانه ها و خبرنگاران به منابع دست اول خبری و اطلاعاتی در مواقع بحران و جنگ برای تولید و انتشار اخبار و گزارش های فوری، سریع و متقن از سوی رسانه ها، به عنوان حلقه مفقوده در صیانت از اصل “مرجعیت رسانه” و تحقق فرایند “روایت اول” مطرح بوده و این موضوع اغلب به واسطه برخی ملاحضات، حساسیت ها و محدودیت های امنیتی و نظامی و حتی سلیقه ای و غیرحرفه ای، کم تر مورد توجه قرار می گیرد؛ با این حال، نمی توان به دلیل همین خلاء ساختاری و عمدتا سیاسی، امنیتی، مسیر اطلاع رسانی و تولید و انتشار اخبار و مطالب رسانه ای در شرایط جنگی را به سمت برداشت ها و تحلیل های شخصی و سلیقه ای، کنش های خودسرانه و بعضا، اطلاع رسانی های مبتنی بر رقابت های بی دلیل رسانه ای سوق داد.

🔹️این که امروز و در اوج حساسیت های جنگی و امنیتی ایران در جنگ تحمیلی آمریکائی، صهیونیستی، برخی از رسانه ها، بی توجه به اصالت سنجی، صحت و واقعیت حوادث متعدد و متکثر روزانه، اقدام به انتشار اخباری هیجانی و اغلب نادرست می کنند و بعضا، به جای هوشمندی و تعقل نخبگانی، شتابی رقابتی برای انتشار زودتر و جلوتر برخی اخبار مربوط به حملات هوائی دشمنان سفاک دارند، نه با معیارها و استانداردهای اطلاع رسانی و روزنامه نگاری بحران و خبرنگاری جنگ سازگاری دارد و نه اساسا، در دایره اختیارات، ماموریت ها و رسالت خبرنگاری قابل تعریف و تحلیل است.

🔹️صبوری برای دستیابی به اطلاعات درست، اولویت دهی به آرامش جامعه و امنیت روانی شهروندان، تلاش برای تزریق امید و شور ملی، میهنی در میان مردم، کمک به تقویت تاب آوری اجتماعی، پرهیز از خطاهای ژورنالیستی به منظور جلوگیری از دادن گراهای ناخواسته به دشمن و ایادی مزدور داخلی آن، هوشمندی در کنشگری اطلاع رسانی و در یک کلام، شیفت دایره فعالیت رسانه ای از کنش هیجانی و عجولانه به خبرنگاری و روزنامه نگاری “خودآگاه”، مهم ترین ماموریت و رسالت اهالی رسانه در بزنگاه حساس و مهم این روزهای کشور و استان به شمار می رود.

🔹️ناگفته پیداست، این روزها، اصلا مهم نیست که خبر فلان اتفاق، حمله، بمباران، ترور، تهاجم دشمن یا موفقیت ها و پیروزی های نیروهای مسلح قهرمان و شجاع کشورمان را کدام همکار رسانه ای یا کدام رسانه وزین و تلاشگر استانی و ملی مخابره و منتشر می کند، حتی مهم نیست فلان خبر یا گزارش، با تلاش و میدان داری ارزشمند کدام همکار رسانه ای تولید و منتشر می شود؛ مهم این است که در میدان دفاع از خاک و ناموس و سرزمین مان ایران و مناطق متعدد کشورمان، تا چه اندازه می توانیم به تاب آوری اجتماعی، امیدآفرینی، تهییج شور ملی، میهنی، تقویت بنیان های دفاع ملی، آگاهی بخشی فراگیر عمومی، اطلاع رسانی صحیح و همراه سازی و مشارکت پذیری مردم در کمک به روندها و فرایندهای دفاع، مقاومت، وحدت و یکپارچگی، انسجام ملی و زمان شناسی و دشمن ستیزی مردم کمک کنیم، ماموریت و رسالتی که چیزی کم از جهاد و ایثار ملی نمی تواند باشد!