به قلم معصومه شکوهی گلبرگ تبریز. روز خبرنگار فرا رسیده است؛ روزی که تقویم آن را به نام ما زدهاند، اما گویی بسیاری از ما، حتی در این روز هم از «مطالبهگری» برای حقِ خودمان هراس داریم. جشنی که برای تجلیل از حقیقتگویی برپا شده، گاه به تریبونی برای نمایشهای نمادین تبدیل میشود که در آن از سختیهای کار میگویند، اما کمتر کسی جرات میکند فریاد بزند: چرا ما برای این همه تلاش، دستمزد عادلانه نمیگیریم؟ واقعیت تلخ این است: «خبر، هست؛ اما دستمزد، نه.» ما در رسانهها، روایتگر دردهای جامعه هستیم. ما صدای کارگران، معلمان، بازنشستگان و تمام اقشار...
