غربت ادبا” در اعماق “مقبره الشعراء”!

گلبرگ تبریز. احد نقش شور. سال ها از فاجعه “سلاخی تاریخی” در سایت تاریخی، فرهنگی “مقبره الشعرا” تبریز، که به بهانه بازسازی و مرمت این مجموعه صورت گرفته می گذرد، اما همچنان صدای حزین و “ناله گون” مفاخر و ادباء قدیم و معاصر تبریز و آذربایجان، از اعماق این مجموعه به گوش می رسد!

در عمق گورستان تاریخی و قدیمی سرخاب که به مقبره الشعرا ایران شهره است، مدت هاست که دیگر، نشانی از مزارها و مقبره های بزرگانی که از قدیم الایام تاکنون در این خاک زرخیز و هنرپرور آرمیده اند، دیده نمی شود؛ غیر از مزار استاد “شهریار” که تنها مقبره در معرض دید مقبره الشعرا محسوب می شود.

دیگر اثری از مزار دیگر مفاخر ادبی، فرهنگی، هنری، عرفانی و علمی مدفون در این سایت دیده نمی شود، تنها چند مقبره غریب مانده و یالقیز در اعماق مقبره الشعرا، به عنوان سند روشنی از بی تدبیری و شاید، بی کفایتی های مدیریتی در عمق تاریخ، هویت و فرهنگ تبریز و آذربایجان!

دلریش ترین تصویری که می توان از مقبره الشعرا سلاخی شده و همچنان زخمی، پیش روی مخاطبان و دوستداران فرهنگ، هنر و تاریخ این مرز و بوم نمایش داد، تصویر غریبی و تنهایی بزرگان، مفاخر و اساتید فقیدی همچون، عزیز دولت آبادی، علی نظمی تبریزی، علی پدیده، علی حریرچی، جواد آذر، ثقه الاسلام و مفاخر و بزرگان معاصر دیگری است که قربانی اجرای طرح توسعه و بازسازی مجموعه ای شده اند که پس از سال ها، هنوز “خواجگان” مدعی تیمارداری و خادمی، “در فکر نقش ایوان” مقبره الشعرا هستند و کماکان توجهی به مناسب سازی مقبره بزرگان و مفاخر آرمیده در اعماق مقبره الشعرا ندارند!

مقبره الشعرا همچنان بلاتکلیف و زخمی است، محوطه ای نامتقارن و ناهمگون با محیط و ماهیت فرهنگی، هنری، تخریب های گسترده در جای جای بخش های بازسازی شده موسوم به صفه های شمالی و جنوبی، تبدیل شدن فضای بیرونی صفه ها به محل بازی و تفریح، ترک ها و ریزش های متعدد سقف محوطه داخلی، وفور نشانه های تخریب گسترده در دیوارها و بدنه المان، رهاسازی مصالح و تجهیزات ساختمانی در بخش های مختلف محوطه، دیوارنویسی های وندالیستی بر بدنه المان و دیگر بخش های جدید و قدیم محوطه و در یک کلام، تخریب تدریجی و خاموش مقبره الشعراء تبریز، از جمله قصورها و بی توجهی های مدیران و کسانی است که همواره دم از پاسداشت و تکریم مقام شامخ مفاخر و در راس همه این ها، “شهریار” می زنند؛ اما طی 20 سال گذشته و حتی همین یکی، دو سال اخیر، از تعیین تکلیف پروژه بازسازی، مرمت و بهسازی درون و بیرون مجموعه مقبره الشعرا عاجر مانده اند!

خیلی دلمان می خواست، با دیدن مقبره الشعراء مرتب، نو نوار شده، آبرومند و زیبا و توسعه یافته از منظر عمرانی، فضای سبز، زیباسازی و برگزاری تورها و بازدیدها و رویدادهای فرهنگنی در درون و بیر ون و پیرامون آن، به “حافظیه و سعدیه” شیراز فخر بفروشیم و باورمان شود که در این شهر و استان، هستند مدیران دلسوزی که “مقبره الشعرا” را نه برای بهره برداری های سیاسی و شخصی؛ بلکه برای “عزیزی” فراموش شده این مجموعه غریب و همیشه زخمی می خواهند.

به راستی غیرت ما تبریزی ها و متولیان فرهنگی شهر کجا رفته است که مقبره الشعراء تبریز، همچون “افلیج فرهنگی، هنری” به تمام معنا، بر سر شهریار و ادبائی که در پستوی پروژه سوداگرانه مدیران شهری و متولیان فرهنگی غریب افتاده اند، در حال فروپاشی تدریجی است؟